அருகாமை அனைத்தையும் வெறுமையாக்கும்

வானம் தொட்டுவிடும்

தூரம்தான்

அதற்காக

வானத்தைத்

தொட நினைக்காதே

அருகாமை

அனைத்தையும்

வெறுமையாக்கும்

தளத்தில்

இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது

நிலவைப் போல

ஒளிந்து நின்ற காதல்

தொடத் தொட

தூரமாய் விலகுகிறது

காதல் இங்கு

மனம்

அழகாக

நிலவாய் மிளிர்கின்றது

வரிகள்

உனக்குச் சொந்தமானதுதான்

என் வரிகளில்

நீயே சிரிக்கின்றாய்

நீயே அழுகின்றாய்

இதயம்

அழகாக ஒளிர்கிறது

காதல்

ஒளிக்காற்றை

வீசுகிறது

மனவெளியில்

தூரமாய்

ஒளிந்து நின்று

சொல்லைச் தேடும் நன்றி

நன்றி சொல்ல 

ஒரு 

சொல் இல்லை

தனக்காக

ஒரு 

சொல்லைத் தேடுகிறது

நன்றி

பேசப்படுபவன்

வாழ்க்கை

ஒரு

காற்பந்துத் திடல்

கோல் போட்டவன்

மட்டுமே

இங்கே

பேசப்படுகிறான்

தப்பாய் அச்செடுக்கப்பட்டவர்கள்

நாங்கள்

உணர்ச்சிக்கொல்லிகள்

ஒவ்வொரு நாளும்

தூக்கிலிட்டுக் கொள்கிறோம்

நாங்களாகவே

குயவன் கையால்

தப்பாய் அச்செடுக்கப்பட்டவர்கள்

நாங்களும்

உங்களைப்போன்றவர்கள்தான்

எங்களையும் கொஞ்சம்

வாசியுங்கள்

வெளிவாசிப்புகள்

புறத்தை மட்டுமே

உங்களுக்கு

அடையாளம் காட்டும்

மனவாசிப்புகள்

அகத்தைத் திறந்து

எங்களின் துயரங்களை

உங்களிடம்

கைகுலுக்கி

அறிமுகம் செய்து

அடையாளம் காட்டும்

நரகம் என்பார்களே

அது வானில் இல்லை

இங்கே

நாங்கள் படும்

துயர்தான் அது

மனத்தளும்பல்கள்

ஒவ்வொரு விடியலிலும்

விழிகளை

பனிநீரால் தாலாட்டி

சூடாக்கி விடுகின்றன

வெப்பம்

குளியல் செய்கிறது

உடல் முழுக்க

ஆணாகவும் இல்லை

பெண்ணாகவும் இல்லை

ஆண் என்றால்

ஆண்

பெண் என்றால்

பெண்

இது

எங்களுக்கு மட்டுமே

சாத்தியப்படும்

ஏனெனில்

நாங்கள்

கடவுளின்

நேரடிக்குழந்தைகள்

காமத்தோடு பார்க்காதீர்கள்

மனத்தோடு பாருங்கள்

அருவருப்பாய் பார்க்காதீர்கள்

அரக்கப் பார்வைகள்

எங்களை

எரிக்கின்றன

அன்பாய் பார்க்காவிட்டாலும்

பரவாயில்லை

பார்க்காதவாறு

இருந்து விடுங்கள்

நாங்கள்

கொஞ்சம் நிம்மதியாக

இருந்து விட்டுப்போகிறோம்.

பெய்யும் மழையில் நனையும் மனம்

நீரின் அடியாழத்தின்

குளிர்ச்சியாய்

இங்கே

ஆழ்மனதில் மூடிக்கிடக்கிறது

நம் காதல்

நீண்டு வளரும்

அடுக்குமாடி வீடுகளின்

நிழல்கள்

நம் காதலைச்சொல்லும்

நீரில் மிதக்கும்

ஆம்பல் இலைகளின் மேலே

நினைவின் கண்ணாடிகளின்

நீர்க் குமிழ்களும்

நம் காதலைப்பேசும்

தெருவோரத்து நிழல்மர

பூக்களின் வாசங்களிலும்

வண்ணத்துப் பூச்சிகளாய்

வட்டமடிக்கும்

நம் காதல்

சூரியன் உறைந்துபோன

காலங்களில்

நிலவின் ஒளிர்க்காற்று

வீசும் வேளைகளில்

ஆசைகள்

மனம் முழுக்க

தளும்பிக்கொண்டிருக்க

வெட்கத்தை உடுத்திய

உன் பார்வைகள்

எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது

இதோ

உனது இந்த அருகாமை

எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது

துள்ளிக் குதிக்கும்

நீர்த் திவலைகளாய்

மனம்

பெய்யும் மழையில்

நனைந்துக்கொண்டிருக்கிறது.

குடை கிழிந்துகொண்டிருக்கிறது

தேவதாசிகள் கூடும்    

அந்தத் தெருவில்

உன் நினைவுகளைச்

சுமந்துகொண்டு

நடந்து கொண்டிருக்கிறேன்

உன் வார்த்தைகளை

என் மனதுக்குக் குடையாக்கி

நடந்து கொண்டிருக்கிறேன்

தேவதாசி ஒருத்தியின்

கொஞ்சலிலும் கெஞ்சலிலும்

பெரும்காற்று வீசுகிறது

நான்

உனக்கு உண்மையாக இருக்கவே

விருப்பப்படுகிறேன்

ராமனும் கிருஷ்ணனும்

என்னைப்பார்த்து சிரிக்கின்றனர்

என் இதயத்தில்

உன் முகம்

அமிழ்ந்த தடம்

வெற்றிடமாய்

காற்றில் மிதக்கிறது

குடை கிழிந்துகொண்டிருக்கிறது.