சிறுகதை - மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதல்

மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதல்

 – எம்.சேகர்
 (தமிழ் முரசு 24-3-2013)

அக்கா சொன்ன அந்தச் சொற்களை அவளால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. அறைக்குள் சென்று கதவைத் தாழிட்டுக் கொண்டாள். அவளால் நம்பவே முடியவில்லை. தன்னைப் பற்றி நன்றாகத் தெரிந்திருந்தும் இப்படி வார்த்தைகளைக் கொட்டி விட்டாளே!

அவள் மனம் வேதனை அலைகளுக்குள் சிக்கித் தவித்தது. விழிகளின் திரைச்சீலைகள் ஈரத்தில் நனைந்தன.

அப்படி என்ன கேட்டு விட்டேன்?

தன்னைத் தானே கேட்டுக்கொண்டாள்.

 ‘ஏ’ லெவல் தேர்வில் நல்ல தேர்ச்சி பெறாத அக்கா மகள் துர்காவை அவள்தான் சிங்கப்பூரிலுள்ள தனியார் கல்லூரியில் சேர்த்து படிக்க வைக்கிறாள். இறுதி ஆண்டுத் தேர்வு கட்டணத்திற்கான பணத்தை அவளிடம் கொடுத்திருந்தாள். தன்னுடைய பிறந்த நாளுக்குத் தோழர் தோழியருக்கு ‘டிரிட்’ கொடுத்து முடிந்து விட்டது என்று சொன்னபோது அவளால் அதைச் சுலபமாக எடுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. மனத்தின் கனங்களோடு உடல் கனங்களையும் சுமந்து சம்பாரிச்ச காசை இப்படிச் செலவழித்துவிட்டாளே என உரிமையோடு கண்டித்தாள். அக்காவுக்குக் கோபம் வந்து விட்டது. கண்டபடி ஏசிவிட்டாள். அவளை ஏசுவதற்கும் திட்டுவதற்கும் ஏன் அடிப்பதற்கும்கூட அவள் அக்காவுக்கு எல்லா உரிமையும் உண்டு என்பது அவளுக்குத் தெரியும். ஆனால் சின்னப் பிள்ளை. அவள் தூக்கி வளர்த்த பிள்ளை துர்கா. அவளை வைத்து கொண்டு, அவளுக்கு முன்னால் இப்படிக் கேட்டு விட்டாளே! அதைத்தான் அவளால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. துர்காவிற்குப் புரிந்ததோ இல்லையோ! அப்படிப் புரிந்திருந்தால் அவளைப் பற்றி என்ன நினைப்பாள்? சிங்கப்பூரில் ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் வேலை செய்து வருவதாகத்தானே சொல்லியிருக்கிறாள். அக்காவுக்கு மட்டும் தெரிந்திருந்த அந்த விஷயம் இன்று துர்காவுக்கும் தெரிந்திருக்குமோ!

அவள் மனத்துக்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது. அவளுக்கு விவரம் தெரிந்த நாளிலிருந்து அவளுக்கு எல்லாம்  அக்காதான்.

அவள் பிறந்தவுடனேயே அவளின் அம்மா இறந்து விட்டாளாம். அதனால் அவளின் அப்பா அவள் முகத்தைப் பார்க்கப் பிடிக்காமல் யாரோ ஒருத்தியுடன் குடும்பம் நடத்த போய்விட்டாராம். அம்மா உயிருடன் இருக்கும் போதே  அந்தப் பெண்ணுடன் அப்பாவுக்குத் தொடர்பு இருந்ததாம். அம்மா அதனாலேயே நொந்து போய் அவளைப் பிரசவிக்கும்போது இறந்து போனாளாம். இது பின்னாளில் அவள் கேள்விப்பட்டவை.

அவள் அம்மாவின் அப்பாதான் அவளையும் அவள் அக்காவையும் தான் வாழ்ந்த கம்பத்துக்கே கூட்டி வந்து விட்டார். அக்கா வயசுக்கு வந்த பிறகு அம்மாவின் தம்பி மனோ, வீட்டில் யாருமில்லா நேரம் பார்த்து அக்கா மேல் கை வைக்க அக்கா உண்டாகிவிட்டாள். செய்தி கம்பம் முழுக்க பரவ வேறு வழியில்லாமல் மனோ அக்காவைக் கல்யாணம் செய்து கொண்டான்.

அதன் பின்தான் வாழ்க்கை மிகவும் கொடுமையானதாக மாறிப்போனது. மனோ தினமும் குடித்து விட்டு அக்காவை ஏசுவதும் அடிப்பதும் வாடிக்கையாகிப்போனது. அக்கா வாயைத் திறந்தால் மீண்டும் அடி உதை எனத் தொடரும். அக்கா வீட்டில் இல்லாத நேரங்களில் அவளை அருகில் அழைத்துத் தோளில் கை வைத்து மிகவும் அன்பாகப் பேசுவான். ஏதேச்சையாகப் பட்டதுபோல் அவன் கை அவள் உடலின் பலப் பகுதிகளில் உரசும். அக்காவிடம் சொல்லலாம் என்றால் பின் அவளுக்குத்தான் அடியும் உதையும் கிடைக்கும். அதனால் இப்படிப் பல தடவை நடந்தும் அவள் மௌனமாகவே இருந்து விட்டாள். வீட்டில் தனியாக இருக்கும் போதெல்லாம் அவளுக்கு மனோவை நினைத்தாலே பயமா இருக்கும்.

ஒரு நாள் இரவு தூங்கிக் கொண்டிருந்த போது அவள் மேல் ஏதோ ஊர்வது போல உணர்ந்தாள். பக்கத்தில் படுத்திருந்த ஐந்து வயது துர்காதான் தூக்கத்தில் தன் மேல் புரளுவதாக நினைத்து அணைத்த போது திடுக்கிட்டுக் கண் திறந்து  பார்த்தாள். அது மனோ.

மறுநாள் அக்காவிடம் பயத்தோடு அழுதுகொண்டே நடந்ததைச் சொன்னாள். தலையிலும் மார்பிலும் அடித்துக்கொண்டு அவளைக் கட்டிப் பிடித்து அழுதாள். கதறினாள்.

‘யாரிடமும் சொல்லிடாதே’

என சத்தியம் வாங்கிக் கொண்டு அன்றிலிருந்து தினந்தோறும் மனோ ஏதாவது பண்ணினானா என விசாரிக்க ஆரம்பித்து விட்டாள். ஒரு மாதம் ஆனது. வழக்கம் போலவே மென்ஷஸ் வந்ததும் அக்காவின் முகத்தில் ஒரு திருப்தி. அவளுக்கும் நிம்மதியாக இருந்தது.

‘இனியும் நீ இங்கிருக்கக்கூடாது. இந்த வீட்டிலேயே உனக்குப் பாதுகாப்பு இல்லை. நம்ம முனியம்மா பாட்டியோட பேத்தி கீதா சிங்கப்பூருல நல்ல வேலையில இருக்கா. அவகிட்ட சொல்லி உனக்கும் அங்கேயே ஒரு வேலைக்கு ஏற்பாடு செய்யச் சொல்றேன்’ என்றாள் அக்கா.

கொஞ்ச நாளைக்கு மனோ வீட்டில் இருக்கும் நேரங்களில் வெளியில் போவதை அவள் அக்கா குறைத்துக் கொண்டாள். முடிந்த வரை அக்கா அவளை, அவள் கண் பார்வையிலேயே வைத்து கொண்டாள். அவளுடன் பேசவும் அவளைத் தொடவும்  முடியாமல் போன ஏமாற்றத்தில் மனோ அவள் அக்காவை அதிகமாகவே சித்திரவதைச் செய்தான். சில சமயங்களில் அவன் புகைத்துக் கொண்டிருக்கும் சிகரெட்டுத் துண்டால் அவள் அக்காவின் உடம்பின் பல இடங்களில் சூடு வைத்தான். அவள் அக்கா அவளுக்காக அனைத்தையும் தாங்கிக்கொண்டு அவளைச் சிங்கப்பூருக்கு அனுப்புவதில் தீவிரம் காட்டினாள்.

கோலாலம்பூர் இரயில் நிலையத்தில் அக்கா அவளைக் கண்ணீர்த் துளிகளுடன் வழியனுப்பி வைத்தாள். காலையில் தஞ்சோங் பாகார் இரயில் நிலையத்தில் கீதா காத்திருந்தாள். தேபானில் உள்ள அடுக்குமாடி வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றாள்.   

‘வாழ்க்கையில் காசுதான் முக்கியம். காசு இருந்தால் சொந்தமும் நட்பும் தானாகவே ஓடி வரும். காசு இல்லை என்றால் ஒரு நாயும் நம்மை ஏறெடுத்தும் பார்க்காது. ஒன்னும் தெரியாத ஆளாக இருந்தாலும் காசு இருந்தால் அவனை உயர்த்திப் பேசுவாங்க இந்த மனுசங்க. நல்ல மனமிருந்தும் அறிவிருந்தும் அவங்கிட்ட காசு இல்லையென்றால் அவனைத் தாழ்த்தவும் தயங்க மாட்டாங்க இந்த மனுசங்க’

இதுதான் அவளுக்குக் கீதா உபதேசித்த ‘கீதாஉபதேசம்’.

‘உன்னோட அக்கா எல்லாத்தையும் சொன்னா. எவ்வளவோ கஷ்டம். நினைச்சுப் பாரு. ஒரு பெண்ணுக்கு நடக்கக் கூடாதது எல்லாம் நடந்திருக்கு. அவளோட வாழ்க்கையே சீரழிந்து போயிருக்கு. அவள் விருப்பப்படி எதுவும் நடக்கல. உனக்கும் அப்படி எதுவும் ஆகிடக்கூடாது என ரொம்ப கவலைப்படுறா. அந்தக் கம்பத்துல ஒருத்தனாவது உங்க குடும்பத்தை மதிக்கிறானா? இல்ல எவனாவது மனுச ஆளுன்னு பார்க்கிறானா? இதோ இங்க இருக்குற பொண்ணுங்க ஒவ்வொருத்தர் பின்னாடியும் ஒரு சோகக்கதை இருக்கு. பொண்ணுங்கள யாராவது பொண்ணா பார்க்குறாங்களா? ஏதோ சதைப்பிண்டமாகவும், ஆண்களோட சதை உணர்ச்சிகளைக் கொட்டித் தீர்க்குற குப்பைத் தொட்டியாகவும்தான் பார்க்குறாங்க’

‘காதலனால், கணவனால், நம்பி வந்த நண்பர்களினால், கூட்டி வந்த உறவுக்காரர்களினால், சொந்த பெற்றோர்களினால், இப்படிப் பாதிக்கப்பட்டப் பெண்கள் நிறையப் பேர். ஒவ்வொரு பெண்ணின் சீரழிவிற்கும் பின்னாலும் ஓர் ஆணே காரணமாக இருக்கிறான். அதிகாரம், அந்தஸ்து, பணம், பலம் என எல்லாமே அவங்கக்கிட்ட இருக்கு. திருட்டுத் தனமாக நம்மை அணுஅணுவாக ரசிக்கும் குணம் அவனுங்கக்கிட்ட நிறையவே இருக்கு. ஒரு வண்டு போல எல்லாப் பூக்களிலும் தேன் உறிஞ்ச அலைவானுங்க. அதற்காக பேசாமல் இருந்து விட முடியுமா? காட்டணும். எதையாவது செய்து காட்டணும். அதற்கு நமக்குத் தேவை பணம். அதை அவனுங்கக்கிட்ட இருந்தே கொள்ளையடிக்க வேண்டும். இந்தக் கொள்ளை வேறு. அவனுங்களே நம்பளத் தேடிவந்து கொட்டுவானுங்க. அந்த வழிய நான் உனக்குக் காட்டுறேன். நீ எதற்கும் கவலைப்படாதே! இன்னும் ஒரே வருசத்துல உங்க அக்காவ அந்த நரகத்திலிருந்து காப்பாற்றி ஜோகூர் பாரு பக்கம் கொண்டாந்திருவோம்.’

கீதா அவளுக்குப் போதித்த முதல் பாடம் இது. கீதா சொன்னது அவளுக்குச் சரியென்றுதான் தோன்றியது. ஆண்கள் சுயநலவாதிகள்தான். எந்த நிறுவனத்திலாவது ஆண் ரிசப்ஷனிஸ்ட், ஆண் செக்ரட்ரி இருக்கிறார்களா? இல்லை எந்த மருத்துவமனையிலாவது ஆண் நர்சுகள் இருக்காறார்களா? அவர்களுக்கு முன் கண்ணுக்குக் குளிர்ச்சியாக எந்நேரமும் பெண்கள் இருக்க வேண்டும். அதற்காகத்தான் ஆரம்பம் தொட்டே இப்படியெல்லாம் வகுத்து வைத்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குச் சாதகமாக சட்டங்களையும் தத்துவங்களையும் புகுத்திவிட்டு, இன்று பெண்ணியம் பற்றி மணிக்கணக்கில் மேடைகளில் பேசியும் எழுதியும் வருகின்றனர். இப்போது நடப்பில் இருக்கக்கூடிய கருத்துகளோ நீதிகளோ எதை எடுத்துக் கொண்டாலும் அவை அனைத்தும் ஓர் ஆணைப் பொருத்துதான் சொல்லப்பட்டிருக்கிறதே தவிர, பெண்ணுக்காகச் சொல்லப்படவில்லை என்பது நிச்சயம்.

இந்த உலகில் ஆணும் பெண்ணும் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் துணையாக இயைந்து வாழ்வதற்கே படைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் பெண்ணுக்கு மட்டும் உயிரை விட மேலாக கற்பு இருக்க வேண்டும், கணவனுக்கு எப்போதும் விசுவாசமாக இருக்க வேண்டும் என்ற போக்கில்தான் இன்றளவும் உலகத்தின் பார்வைகள்  இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. திருக்குறளில் கூட வாழ்க்கை துணை நலம் என்ற அதிகாரத்தில் அனைத்தும் பெண்ணுக்காகவே சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. வாழ்க்கை துணை பொதுவான ஒன்று. ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் சரிசமமாகச் சொல்லியிருக்கவேண்டும். ஆனால் அப்படிச் சொல்லப்படவில்லை. இதைப் பார்க்கின்றபோது வள்ளுவர் கூட பெண்ணை ஆணுக்குத் துணையாகத்தான் சொல்லியிருக்கிறாரே தவிர பெண்ணைத் தனித்தன்மையாக மதித்ததாகத் தெரியவில்லை.

அவள் அக்காவைப் போல் எத்தனையோ பெண்கள் தங்களுக்கு விருப்பமில்லாத வாழ்க்கையை வாழ்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். பெண்களுக்கும் மனம் இருக்கு, அதில் ஆசைகள் இருக்கு என்பதை யாரும் புரிந்து கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. அனைத்தும் ஆணுக்குச் சாதகமாகவே வகுக்கப்பட்ட வாழ்க்கை நியதிகள். இந்த நிலை மாறவேண்டும் என்றால் பெண்கள் கையில் அதிகாரம் வர வேண்டும். பெண்களிடம் பணம் இருக்க வேண்டும்.

இதன் அடிப்படையில் கீதாவுடன் அவளும் இணைந்து கொண்டாள். பிரசித்திப் பெற்ற ஓர் உடம்பு பிடி நிலையத்தில் வேலை. பணம் படைத்தவர்கள் மட்டும் வந்து போகும் இடம். உடம்பு பிடித்து விட வேண்டும். வாடிக்கையாளர்களை மகிழ்விக்கவேண்டும். தொடக்கத்தில் மனத்துக்கும் உடம்புக்கும் கஷ்டமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் பணத்தைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் வேதனைகள் மறைந்து பின் அதுவே பழகிப்போனது. ஓய்வுநேரங்களில் நிறைய புத்தகங்களைப் படிக்க ஆரம்பித்தாள். கற்பு மனசுக்குத்தான். உடலுக்கல்ல என தன்னைத்தானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டாள்.

‘மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதல் அனைத்தறன்

ஆகுல நீர பிற’

என்ற குறள் வரிகளுக்கேற்ப ஒருவன் தன் மனத்தில் குற்றம் இல்லாதவனாக இருக்கவேண்டும். அதுதான் அறம். மனத்தூய்மை இல்லாத மற்றவை அனைத்தும் வார்த்தை நடிப்பும் வாழ்க்கை வேடங்களுக்கும் மற்றவர் அறியச் செய்யப்படுபவையேயாகும். உடம்பு கெட்டால் சுத்தப் படுத்திக் கொள்ளலாம். மனம் கெட்டால் வாழ்க்கையே இங்கு தொலைந்து போய்விடுமே என உணர்ந்து தெளிவு கொண்டாள்.

அவள் நினைத்ததை விட சீக்கிரத்திலேயே கீதாவின் உதவியோடு அவள் அக்காவையும் ஐந்து குழந்தைகளையும் ஜோகூர் பாருக்கு அருகில் இருக்கும் தாமான் ஸ்கூடாய் பகுதியில் ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்து தங்க வைத்தாள். தங்கள் குடும்பத்தின் அடுத்த தலைமுறைப் பிள்ளைகள் கல்வியில் சிறக்க வேண்டும் என்ற நோக்கில் மூத்த மகள் துர்காவை சிங்கப்பூர் பள்ளியொன்றில் சேர்த்து விட்டாள். ஜோகூரிலிருந்து சிங்கப்பூர் சென்று கல்வி கற்கும் ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்களில் துர்காவும் இணைந்து கொண்டாள்.

‘அம்மா’

துர்காவின் குரல்.

சின்ன வயதிலிருந்து அவள் அப்படித்தான் அவளைக் கூப்பிடுவாள். கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு கதவைத் திறந்து விட்டாள்.

‘என்னை மன்னிச்சிடு, இனிமே இப்படி அநாவசியமா செலவு பண்ண மாட்டேன்’

என அவள் மடியில் தலைவைத்து அழுதபடியே கூறினாள். கலைந்திருந்த அவள் தலைமுடியைக் விரல்களால் கோதிவிட்டு, ஹெண்ட் பேக்கிலிருந்து ஆயிரம் சிங்கப்பூர் டோலரை எடுத்த துர்காவிடம் கொடுத்தாள். பணத்தை வாங்கிக்கொண்ட துர்கா,

‘அம்மா ஏன் முதல்ல அப்படிச் சொன்னாங்க?’

‘உங்க அம்மாவுக்குக் கோபம், உன்னை ஏசிட்டேனு’

‘அதுக்காக ஏன் அப்படி சொல்லனும், நீ என்ன வேல செய்யிற?’

‘துர்கா, இங்கப் பாரும்மா, அதப்பத்தியெல்லாம் நீ யோசிக்கதம்மா, உன்னோட கவனம் படிப்பில மட்டும்தான் இருக்கனும், நம்ப மாதிரி குடும்பங்கள் எல்லாம் வருங்காலத்துல நல்ல நிலையில வாழனும்னா உங்க மாதிரி பிள்ளைகள் நல்லா படிக்கனும்மா, கல்வி மட்டும்தான் இப்போதைக்கு நம் சமூகத்துக்கு விடிவெள்ளி, நாங்க படுற கஷ்டம் உங்களுக்கு வேணாம்மா’

‘எனக்குத் தெரியும்மா, அம்மாவுக்கும் உடம்பு சரியில்லை, அப்பாவும் இல்ல, எங்களுக்கா நீ இரவு பகலு பார்க்காம வேல செய்யிறனு, நாங்க நல்லா இருக்கனும்னுதானே நீ இவ்வள கஷ்டப்படுற, படிப்பேம்மா, நல்லா படிப்பேம்மா, ஒரு நாளைக்கு நீ ஆசைப்பட்ட மாதிரியே ஒரு வக்கீலா வருவேம்மா. நம்ப குடும்பத்தை நான் மேல் நிலைக்கு கொண்டு வருவேம்மா. ஒரு நாளைக்கு இந்த சமூகத்துல நாமும் தலை நிமிர்ந்து வாழும் காலம் வரும்மா’

அவள் துர்காவின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள். விழிகளின் ஈரங்கள் சங்கமித்துக்கொண்டன.

‘பிரியா என்னை மன்னிச்சிடும்மா, நான் அப்படி சொல்லியிருக்கக்கூடாது, தப்புப் பண்ணிட்டேன், பெரிய தப்புப் பண்ணிட்டேன், என்னை மன்னிச்சிடும்மா’

அக்கா கதவருகில் நின்றாள். அவளைப்போய் கட்டிக்கொண்டாள். 

_________________ முற்றும் ___________________________________________________

தீர்த்தக்கரையும் திரைகடலோடிகளும் - பொன்.சசிதரன்

சமிக்ஞை விளக்குகள் – சாட்டை (ஒரு விமர்சனப் பார்வை)

கணவனை ஒரு விபத்தில் இழந்த தங்கை வேறு ஒருவனுடன் ஓடிப்போய்விடுகிறாள். அவளின் இரு பிள்ளைகளையும் அக்கா மரிக்கொழுந்து வளர்த்து வருகிறாள். பள்ளிக்கூடம் போக வேண்டிய பிள்ளைகளை அவளின் குடிகாரக் கணவன் தன் வேலைக்கு வைத்துக்கொள்கிறான். மரிக்கொழுந்து அப்பிள்ளைகளின் எதிர்காலம் சிறப்பாக இருக்கவேண்டும் என்ற நோக்கில் அத்தொகுதி நாடாளுமன்ற உறுப்பினரின் உதவியோடு அப்பிள்ளைகளைப் பள்ளியில் சேர்க்க ஏற்பாடுகளைச் செய்கின்றாள். பள்ளியில் இடம் கிடைத்துவிட்டது. கூடிய விரைவில் பிறப்புப் பத்திரமும் கிடைத்துவிடும். ஆனால் பிள்ளைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்ப அவள் கணவன் மறுக்கிறான். தன் கணவனை எதிர்த்து அவளால் எதுவும் செய்ய இயலாத நிலை. வேறுவழியில்லாமல் பிள்ளைகள் அவள் கணவனின் வேலையைத் தொடர்கின்றனர்.

கதையின் சுருக்கம் இதுதான். கதையின் முடிவில் நம் முதுகிலும் விழுகின்றன சாட்டையடிகள் இப்படி.

1.   கணவன் இறந்த பிறகு தன் பிள்ளைகளை விட்டு விட்டு வேறொரு ஆடவனுடன்  ஒடிப்போகும் பெண். (தாய்மை இங்கே கேள்விக்குறியாய் வளைந்து போகிறது)

2.   பிள்ளைகளுக்குப் பிறப்புப் பத்திரம் எடுக்க எண்ணாதப் பெற்றோரின் மனப்போக்கு. (சுதந்திரம் பெற்று ஐம்பது ஆண்டுகள் மேலான போதிலும் விழிப்பு ஏனோ நம்மிடம் இல்லை)

3.   பள்ளிக்குச் செல்லவேண்டிய வயதில் சிறார்கள் வேலைக்குச் செல்லும் நிலை. (சிறார் தொழில் வதை)

4.   கணவனை எதிர்த்து எதுவும் செய்ய இயலாத மனைவியின் இயலாமை (ஆணாதிக்கச் சமூகம் - பெண்ணடிமை)

5.   இத்தலைமுறை செய்யும் தவறுகளுக்கு அடுத்தத் தலைமுறை பலியாகிப்போகும் அவலம். (தொடரும் சமூகக் கொடுமைகள்)

இப்படி எல்லாமே முரணாகச் செல்லும் கதைப்போக்கில் ஆறுதலாக வருகிறார் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர். அவரை அடுத்து கதையின் தலைப்பு நமக்கு ஒரு நம்பிக்கையை ஊட்டும் சிறந்த ஒரு படிமமாகவும் அமைகிறது.

சங்க இலக்கியப் பாடல்களில் காணப்படும் நிகழ்வுகள் அழகிய நாடகக் காட்சிகளை நினைவுப்படுத்தும். அப்பாடல்களில் நேரடியான நீதி போதனைகள் இடம் பெறாது. இருப்பினும் வாழ்வின் அடிப்படை உணர்வுகளை அப்பாடல்கள் மிக அற்புதமாக வெளிப்படுத்தும். வாசகனின் விழிகளுக்கு எழுத்தைத் தவிர வேறெதையும் காட்டாமல், ‘மூடுபனி’ பாலுமகேந்திராவின் கேமராவைப்போல் தான் வாழும் சமூகத்து  வாழ்க்கையின் பகுதிகளினூடே தெறிக்கும் உக்கிரத்தைப் படம் பிடித்துக் காட்டுவதென்பது எளிதான காரியமல்ல. இதில் இச்சிறுகதை வெற்றிப் பெற்றிருக்கிறது.

எந்தவித வெளிப்பூச்சுகளும் இல்லாத, பின்னிப் பின்னி சொல்லப்பட்ட செய்திகள், வர்ணனைகள், அதிகப்படியான கற்பனைகள் எதுவுமில்லாமல் மிகவும் எளிமையாக கதை சொல்லப்பட்டிருக்கும் பாணி பாராட்டக்கூடியது. ஒரு குறும்படத்திற்குரிய திரைக்கதை அமைப்போடு படைக்கப்பட்டிருக்கும் இச்சிறுகதை, படைப்பாளியை ஒரு சிறந்த கதைச்சொல்லியாகவும் அடையாளம் காட்டுகிறது.

கதையில் சமூக அக்கறையைக் காணமுடிகிறது. மொழியின் கூர்மையையும் அழகையும் காணமுடிகிறது. நாம் வாழும் சமூகத்தின் வாழ்வியல் கூறுகளை மிகுந்த ரசனையுடனும் மிகையற்ற நெகிழ்ச்சியுடனும் இக்கதை கூறுகிறது. மிகவும் கச்சிதமான வடிவம் கொண்ட சிறுகதைக்கான உதாரணமாக இக்கதையைக் கூறலாம்.

வெளியில், வீட்டு முகப்பில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த மரிக்கொழுந்துவின் பிள்ளைகள் சரசு, ஜீவா, அமுதா மூவரின் முன்னால் ஓடிப்போய் நின்றாள். அவர்களிடம் சொல்ல அவள் மனம் துடித்தது என படைப்பாளன் நின்று விடுகிறான்.  ஆனால் வாசகனிடத்தில் அக்காட்சி பரந்து விரிகிறது. பாருவின் மகிழ்வில் வாசகனாலும் பங்குகொள்ள முடியும் பட்சத்தில் படைப்பாளன் இங்கே வெற்றிப்பெறுகிறான்.

இப்படி முடிகிறது கதை.

சிவா புரியாமல் பாருவைப் பார்த்தான். பாருவின் முகத்தில் அந்த எதிர்ப்பார்ப்பு இன்னும் இருப்பது தெரிந்தது.

நமக்கும்தான். 

அன்புடன்

எம்.சேகர்

(நண்பர் பொன்.சசிதரன் அடுத்த மாதம் வெளியிடவுள்ள தீர்த்தக்கரையும் திரைகடலோடிகளும் சிறுகதைத் தொகுப்பில் இடம்பெறவுள்ள என் விமர்சனப் பார்வை)

புதிய கதைக்களத்தில் அதிபதி

புதிய கதைக்களத்தில் அதிபதி

( சிங்கப்பூர் மேடை நாடகம்)

 இதுவரை சிங்கப்பூர் மேடை நாடக வரலாற்றில் யாரும் எடுத்துக் கொள்ளாத கதைக்களத்தில், உணர்ச்சிகளின் ஊர்வலமாக வலம் வரவிருக்கிறது அதிபதி.

யார் அந்த அதிபதி?

எதற்கு அதிபதி?

 நகைச்சுவை கலந்த வசனங்களுடனும் ஆடல் பாடல்களுடனும் வாழ்வின் விழுமியங்களை முன்னிலைப்படுத்தி நடிக்கப்படும் ஒரு மேடை நாடகம். அறிவியல் அணுகுமுறையில் நம் மனத்தோடு உறவாடி சிந்தனைகளைச் சீர்படுத்த வருகிறது. நான் பேசுவதைவிட இந்நாடகக்குழுவில் சம்பந்தப்பட்டவர்கள், இரவும் பகலும் பாராமல் உழைத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் தங்களின் கருத்துகளை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்வது இன்னும் சிறப்பாக இருக்கும்.

 திரு. கோபு (ரவீந்திரன் நாடகக் குழுவின் நிர்வாக உரிமையாளர்)

 15 வருடத்திற்கு முன்பு குறிப்பிட்ட பார்வையாளர்களின் முன் மேடையேற்றப்பட்ட நகைச்சுவை நாடகம் இப்போது மெருகேற்றப்பட்டு எல்லாரிடமும் போய்ச் சேரவேண்டும் மற்றும் உலக தரம் வாய்ந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்ற உயரிய நோக்கில் அதிகப் பொருட்செலவில் மீண்டும் மேடையேறுகிறது. இதற்காக மிகவும் உழைத்திருக்கிறார் இந்நாடகத்தின் இயக்குநர் இரா. புகழேந்தி. தமிழ் நிகழ்ச்சிகளைச் சிறப்பாக நடத்திட நல்ல அணுகுமுறை மிகவும் அவசியம் என்பதை நாங்கள் உணர்ந்துள்ளோம். சிங்கப்பூரில் உள்ள இயக்கங்களோடு இயக்குநரின் சிறப்பான அணுகுமுறை எங்களுக்கும் மற்ற நாடகக் குழுக்களுக்கும் சிறந்ததொரு தன்னம்பிக்கையையும் புத்துணர்ச்சியையும் அளித்துள்ளது.

அனைத்து மாணவர்களும் இந்நாடகத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற நோக்கில் $5000.00 வெள்ளி மதிப்புள்ள நுழைவுச்சீட்டுகளைச் சிண்டாவிடம் கொடுத்திருக்கிறோம். மேலும் மாணவர்கள் எந்த கட்டணமும் செலுத்தாமல் நாடகத்தைக் காண சிண்டாவின் மூலமாகவும் பள்ளிகளின் மூலமாகவும் ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டுள்ளன.

 ஆயிரம் பேர் அமர்ந்து பார்க்கக்கூடிய சீமேய் தொழிற்நுட்பக்கல்லூரியின் ஆடிட்டோரியத்தில் இந்நாடகம் ஐந்து காட்சிகளாக நடைபெறவுள்ளது. ஒவ்வொரு காட்சியையும் ஆயிரம் பேர் பார்க்கும் அளவிற்கு ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டுள்ளன. முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு விக்டோரியா அரங்கில் கலைஞர் சங்கம் ஒரு காட்சிக்கு ஆயிரம் பேரைக் கூட்டியது. அதனை அடுத்து இந்த அதிபதிக்குத்தான் ஐயாயிரம் பேர் பார்க்கும் அளவிற்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது. சிங்கப்பூர் நாடக வரலாற்றில் இது ஒரு மாபெரும் சாதனையாகும். நாமெல்லாம் பெருமைப்படக்கூடிய ஒரு சாதனையாகும்.

 ரவீந்திரன் நாடகக்குழுவில் உள்ள நாங்களும் புகழேந்தியின் குழுவில் உள்ளவர்களும் இணைந்து செயல்பட்டு இந்நாடகத்தை வெற்றிபெறச் செய்துள்ளோம். அறிவியல் நோக்கில் கதாபாத்திரங்களை உருவாக்கி, வடிவமைத்து, ஒலி, ஒளி அமைப்போடும் பெங்களூரில் வடிவமைக்கப்பட்ட ஆடை அலங்காரங்களுடன் வரும் அதிபதியைப் பார்க்கும் போது எங்களுக்கு முழுமையான மனத் திருப்தியாக இருக்கிறது.

இரா. புகழேந்தி (அதிபதி இயக்குநர்)

 தமிழ் மொழி சிங்கப்பூரின் ஆட்சி மொழியாக இருக்கிறது. ஆனால் இதுவரையில் எக்ஸ்பிளனேட்டில் இன்னும் ஒரு தமிழ் நாடகம் கூட படைக்க நம்மால் இயலவில்லை. உலகத்தரத்திற்கு ஒரு தமிழ் நாடகம், சிங்கப்பூர் மக்களுக்காகக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லும் அளவிற்கு எந்த ஒரு தமிழ் நாடகமும் இல்லை எனலாம். பெரும்பாலும் இந்தக் கோழி முட்டை கதை போலத்தான். நல்ல நாடகம் போட்டா ஆட்கள் வரமாட்டாங்க. அப்படியே வந்தாலும் கூத்தும் கும்மாளத்திற்கும்தான் வருவாங்கணு நிறைய பேர் கூறுகிறார்கள். இந்த ஒரு வாதத்தை முறியடிக்க ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என ஆரம்பித்தோம். ஐயாயிரம் பேரை ஒரு நாடகத்திற்கு வரவழைத்தல் என உழைத்தோம். அதன் பயன்தான் சீமேய் தொழிற்நுட்பக்கல்லூரியின் இந்தியர் நடனக் குழுவும், ரவீந்திரன் நாடகக்குழுவும் எங்களோடு கை கோர்த்து இந்த அதிபதியை உங்கள் முன் அரங்கேற்றுகிறது.

 பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன் வெற்றிப்பெற்ற ஒரு மேடை நாடகம், சிங்கை வானொலியில் ரே. சோமசுந்தரம் அவர்களால் மறுவாழ்வு பெற்ற ஒரு நாடகம், மீண்டும் உங்கள் முன் புதிய பரிமாணத்துடன் படைக்கப்படவிருக்கிறது. உலகத்தோடு ஒட்ட ஒழுகப் பல கற்றும் கல்லார் அறிவிலாதார் என்பதுபோல இக்கால இளையர்களுக்குத் தேவையான கருத்தை அவர்களுக்குப் பிடித்த வகையில் சொல்லப்படும்போது கருத்துகள் போய்ச்சேரும். நம் பண்பாடும் கலாச்சாரமும் காப்பாற்றப்படும். நம் மொழியின் பயன்பாடும் மேன்மையடையும்.

கதைச்சுருக்கம் இதுதான். மூளையில் ஒரு நாற்காலி. எந்த உணர்ச்சி அங்கே உட்காருகிறதோ அதுதான் அதிபதி. எந்த உணர்ச்சி உட்கார்ந்தால் நாம் வாழ்க்கையின் வெற்றி பெறலாம். இளைஞராகவும் வாலிபராகவும் முதியவராகவும் பெற்றோர்களாகவும் என்பதை எல்லா உணர்ச்சிகளும் பேசுகின்றன; ஆடுகின்றன; பாடுகின்றன நகைச்சுவையாக.

சென்ற தடவை ஒரு குழுவால் மட்டும் நடிக்கப்பட்ட இந்நாடகம் இம்முறை இரண்டு குழுக்களால் நடிக்கப்படுகிறது. ஆண் DNA (மரபணு)  எனவும், பெண் DNA எனவும் இரண்டு கதாபாத்திரங்களோடு உணர்ச்சிகளின் பாய்ச்சல் புது வடிவமாகி, புதுமையாக, புதிய பரிமாணத்தோடு, புதிய பிம்பத்தை, ஒரு பிரமிப்பை தோற்றுவிக்கிறது.

உலகத் தரத்தில் நடிகர்களை எங்கே தேடுவது? இங்குள்ளவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து 300 மணி நேரப் பயிற்சி கொடுத்து, சுவா சூ காங் பார்க்கில் சீனர்கள் மத்தியில் வசனம் பேசி, டேபள் ரீடிங் செய்து, கிடைத்த வைரங்களைப் பட்டைத் தீட்டியிருக்கிறோம். நடிப்பு, ஆடல், பாடல் என ரசிக்க வைக்கும் இந்நடிகர்கள் பாராட்டுக்குரியவர்கள். சிங்கப்பூரின் நாடகக் கலையை அடுத்த நிலைக்கு நகர்த்திச் சென்று சாதனைப் படைக்கக்கூடியவர்கள்.

 சிங்கப்பூர் குடும்பச்சூழலில் பெற்றோர்களும் பிள்ளைகளும் உட்கார்ந்து பேசுவதற்குக்கூட நேரமில்லாமல் எதை எதையோ நோக்கி ஒடிக்கொண்டிருக்கின்றனர். நகைச்சுவைத் தன்மையுடன் கூடிய இந்நாடகத்தைப் பெற்றோர்களும் பிள்ளைகளும் சேர்ந்து பார்க்கும்போது அவர்கள் சேர்ந்து சிரிப்பார்கள், வீட்டிற்குச் சென்ற பிறகும்கூட இந்நாடகத்தைப் பற்றிப் பேசி சிரிப்பார்கள். இதனால் அவர்களுக்குள்ளே ஒரு இணக்கப் போக்கும் குடும்ப உறவில் நெருக்கமும் ஏற்படக்கூடிய வாய்ப்புகளும் இருக்கின்றன. இதையெல்லாம் மனத்தில் வைத்துதான் மாணவர்கள் தங்கள் பெற்றோருடன் இந்நாடகத்தைப் பார்க்க வாய்ப்புகளையும் வழங்கியுள்ளோம்.

பேசும் கதாபாத்திரங்கள்

 எஸ். விக்னேஸ்வரன் (ஆண் DNA - மரபணு)

மனிதர்களுக்குப் பல உணர்ச்சிகள் இருக்கின்றன. DNA பணி என்னவென்றால் எந்த உணர்ச்சி மனிதனை ஆதிக்கம் செலுத்தினால் அம்மனிதன் வாழ்வில் வெற்றியடைய முடியும் என ஆராய்ந்து அந்த உணர்ச்சியைத் தேர்ந்தெடுப்பதாகும். இந்தக் கதாபாத்திரம் மிகவும் சவால் நிறைந்ததாக இருக்கிறது. அனைத்து உணர்ச்சிகளுக்கு ஏற்பவும் நாங்கள் எங்களை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

 சிரிப்பு மனத்துக்கு மருந்து என்பார்கள். நாங்களும் நகைச்சுவையோடு நல்ல கருத்துகளை மாணவர்களுக்குப் பொதுவாக அனைவருக்கும் முன் வைக்கிறோம். நகைச்சுவையோடு ஒரு கருத்தைச் சொல்லும்போது அது பார்ப்பவர்களின் மனத்தில் ஆழமாகப் பதியும் என நாங்கள் நம்புகிறோம்.

அருணா (பெண் DNA - மரபணு)

 DNA என்பது எந்த உணர்ச்சிகளுக்கும் கட்டுப்படாதது. நடுநிலையானது. அது ஒவ்வொரு உணர்ச்சிகளையும் உணர்ந்து பார்த்து மனிதனுக்குத் தேவையான உணர்ச்சியைத் தேர்ந்தெடுத்து மூளையின் சிம்மாசனத்தில் அதிபதியாக அமர வைக்கிறது. ஒவ்வோரு உணர்ச்சிகளின் தாக்கங்களின் போதும் மாறுபட்டு நடிப்பது மிகவும் சவாலாக இருக்கிறது.

 நாம் எப்போதும் ஏதாவது ஒரு உணர்ச்சியின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்போம். இந்நாடகத்தில் சில சமயங்களில் DNA எந்த உணர்ச்சிகளையும் காட்டது வெறுமனே நிற்க வேண்டும். எந்த உணர்ச்சிகளாலும் தாக்கப்படாமல் நடிப்பது என்பதுதான் மிகவும் சவாலாக இருக்கிறது.

 வீட்டில் பிள்ளைகளுடன் பேசுவதற்குக்கூட பெற்றோர்களுக்கு இப்போதெல்லாம் நேரம் இருப்பதில்லை. எங்கே பிள்ளைகளுடன் இவர்கள் சேர்ந்து சிரிப்பது? இந்த நாடகத்தைப் பார்க்கும் போது சில விஷயங்கள் அவர்களுக்கும் புரியும். கண்ணுக்கம் சிந்தனைக்கும் உணர்ச்சிக்கும் நல்லதொரு விருந்து இந்நாடகம்.

 விக்னேஸ் கே. பாலன் (சோகம்)

சோகத்தைப் பிரதிபலிப்பது மிகவும் கடினமானது. அதுவும் சோகத்தை நகைச்சுவையாக வெளிப்படுத்துவது என்பது எனக்கும் சவாலாகத்தான் இருக்கிறது. இந்தச் சோகம் என்பது காதல் சோகம் அல்ல. தேர்வுத் தோல்வியின் சோகமும் அல்ல. வாழ்க்கையே மூழ்கிவிட்ட ஒரு சோகம். அதன் பிரதிபலிப்பு. ஆரம்பத்தில் வசனங்களில் கவனம் செலுத்தினேன். பின் உணர்ச்சிகளுக்கேற்ப பாவங்களை எப்படி வெளிக்கொணர்வது என இயக்குநர் கற்றுத்தர என்னை நான் அதற்கேற்பத்தயார் படுத்திக் கொண்டுள்ளேன்.

தவநேசன் (சோகம்)

சோகத்தைவிட நகைச்சுவைக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து என் கதாபாத்திரத்தை மெருகேற்றியுள்ளேன். என் முதல் மேடை நாடகம் இது. முதல் நாடகத்திலேயே ஆயிரம் பேர் முன்னிலையில் நடிக்க வேண்டிய ஒரு வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. அதற்காக நிறைய திரைப்படக் காட்சிகளைப் பார்த்து உடல் பாவனை போன்றவற்றை என் மனத்தில் நிறுத்தி நடித்துள்ளேன். சோகம் மனித வாழ்விற்குத் தேவை என வாதிடுவது எனது வேலை. அதை இயக்கநரின் வழிக்காட்டுதலோடு சிறப்பாகச் செய்திருக்கிறேன் என நம்புகிறேன்.

 ஜெட் செந்தில் ஜீவராஜ் (கோபம்)

ஒவ்வொரு வயதினருக்கு ஏற்ப கோபம் வேறுபடும். கோபம் வரக்கூடாது என நாம் கட்டுப்பாடாக இருந்தாலும் சில சமயங்களில் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் போய்விடும். என் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட கோபங்களை எனக்குள்ளே தேடித்தேடி அதை வெவ்வேறு பரிமாணங்களில் காட்ட முயன்றுள்ளேன். இயக்குநரின் வழிகாட்டுதலில் நிறைய பயிற்சிகள் மேற்கொண்டு ஒவ்வொன்றாகக் கற்றுக்கொண்டுள்ளேன். கோபத்தையும் நகைச்சுவையாகக் காட்ட வேண்டும் என்பது மிகவும் சிரமமான ஒரு பணியாகும். நமது கல்வியமைச்சின் Holistic Character Development என்பதற்கேற்ப சொல்லப்பட்டிருக்கும் இந்நாடகத்தில் நானும் நடிக்கிறேன் என்பது எனக்குப் பெருமையாக இருக்கிறது.

 நவீன்நேசன் (அன்பு)

ஒரு மாபெரும் தயாரிப்பில் என் முதல் அனுபவம். ஆரம்பத்தில் வேறுபல கதாபாத்திரங்களில் முயற்சித்த நான் இறுதியில் அன்பே சிவம் என சரணாகதியாகிவிட்டேன். அன்புதான் உலகை நல்வழிப்படுத்தும். அறிவியல் அணுகுமுறையில் உணர்ச்சிகள் உங்களோடு உரையாட வருகின்றன. நகைச்சுவையை அதிகமாகக் வெளிக்காட்ட முடியாத ஒரு நிலை என் கதாபாத்திரத்திற்கு உண்டு.

 டனராம் (பயம்)

எனக்குள் இருக்கும் பயத்தை நினைத்துக் கொண்டு, அதை வெளிக்கொணர இயக்குநர் எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார். மற்ற உணர்ச்சிகளோடு நடிப்பது, நடனமாடுவது வித்தியாசமான ஒரு அனுபவமாக இருக்கிறது. இந்நாடகத்தில் நடித்த பிறகுதான் என்னையே நான் முழுமையாக அறிந்து கொண்டேன். இந்நாடகத்தைப் பார்க்கும் மாணவர்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் அந்த வாய்ப்பு ஏற்படும் என்று நிச்சயமாகக் கூறுவேன்.

பிருந்தா (காமம்)

 காமம் என்பது ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் இருக்கும் ஒன்று. ஆனால் யாரும் அதைப்பற்றி அதிகமாகப் பேசுவதில்ல. இதை உணர்ச்சிப்பூர்வமாக நடிப்பில் காட்டுவதென்பது சிரமமான ஒன்றுதான். இயக்குநரின் ஆலோசனைகளும் வழிகாட்டதலும், பெற்றோரின் ஆதரவும் எனக்குச் சிறந்த ஒரு ஊக்குவிப்பாக இருக்கிறது. மற்ற உணர்ச்சிகளைப் போல் இதுவும் மனிதனுக்குத் தேவையான ஒன்றுதான். ஆனால் அந்தத் தேவை எந்த அளவுக்கு இருக்க வேண்டும் என்பதுதான் இங்கு முக்கியமாகக் கருத்தில் கொள்ளல் வேண்டும். காமம் நகைச்சுவையோடு கலந்து அன்பைக் காட்டும். அதை யாராலும் எளிதில் வெறுக்க முடியாது.

புவனேஸ் (பேராசை)

 ஆசை மனிதனை ஆட்டிப்படைக்கும் ஒன்று. ஆசையில்லாத மனிதனே இல்லை எனலாம். ஆனால் மனிதர்கள் பெரும்பாலான தங்களின் ஆசைகளை யாரிடமும் சொல்வதில்லை. இந்தக் கதாபாத்திரம் மனிதனின் மனசுக்குள் இருப்பதை வெளிப்படுத்தும். நிறையப் பயிற்சிகள். விலையுயர்ந்த கடைகளுக்கெல்லாம் சென்று, அங்கு பொருட்கள் வாங்க வருபவர்களின் உடல் பாவனைகளைக் கவனித்து அதை என் கதாபாத்திரத்தில் வெளிப்படுத்தியுள்ளேன். அனைத்துக்கும் ஆசைபடு. ஆனால் அது பேராசையாக இருக்கக்கூடாது என்பதை இந்நாடகம் ஒரு விஞ்ஞானப் பார்வையோடு நமக்குக் காட்டுகிறது.


 பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன் நடிக்கப்பட்ட ஒரு நாடகம் இன்றும் நமக்குப் பொருந்துகிறது. நாளையும் பொருந்தும். மனித விழுமியங்கள் என்றும் எங்கும் எப்போதும் ஒன்றுதான். மாற்றங்கள் மனிதனிடம்தான். விழுமியங்களில் அல்ல.

- சந்திப்பும் செய்திகளும் எம்.சேகர்

சிறுகதை - ஐந்து லட்சம்

ஐந்து லட்சம்

அம்மாவின் படலம்

‘எப்படிங்க உங்களால இப்படி இருக்கமுடியுது? அதப்பத்தி உங்களால பேச முடியலனா உங்க தம்பிகிட்ட நா பேசுறேன். நாம எப்படிங்க சும்மா இருக்கமுடியும்? நீங்க ஒன்னும் பெரிய பணக்காரன் இல்ல. உங்களுக்கும் நாலு பிள்ளங்க இருக்கு. மூத்த பொண்ணுக்கு நிச்சயமும் ஆயிடிச்சி. கல்யாணம் பண்ணனும். அடுத்தவன் ஆஸ்திரேலியாவில் படிச்சிகிட்டு இருக்கான். எவ்வளவு செலவு இருக்கு. அது உங்க பணங்க. அத கேட்க ஏங்க இவ்வளவு யோசிக்கிறீங்க?’

காயத்ரி வைத்த கண் வாங்காமல் அவனைப்பர்த்து நின்றாள். அவள் கணவன் பதில் எதுவும் பேசாமல் மௌன சாமியாராக அமர்ந்திருந்தான். அவளுக்குக் கோபம் கோபமாக வந்தது.

‘உங்க இடத்துல நா இருந்திருந்தேனா எப்பவோ அந்தப் பணத்த நா கேட்டு வாங்கிருப்பேன். அது உங்க சொத்துங்க. உங்க அம்மா உங்க பங்காக உங்களுக்குக் கொடுத்ததுங்க. அத ஏங்க உங்க தம்பி வச்சிருக்காரு? அவருகிட்ட ஏங்க கொடுத்து வச்சிரிங்கீங்க? உங்க பேங்ல போட்டிருக்கலாமே. வட்டியாவது வரும். நீங்க ஏன்தான் இப்படி இருக்கீங்கனு எனக்குத் தெரியல.’

காயத்ரியின் குரல் முன்பைவிட வேகமாக இரைந்தது.

‘அம்மா, பேச்ச நிப்பாட்டுறீங்களா?  அப்பாவுக்கு தெரியும்மா. நீங்க ஏம்மா எப்பப்பாத்தாலும் தொணதொணன்னு அதப்பத்தியே பேசிக்கிட்டு இருக்கீங்க? அவரோட பணம். அவரோட இஷ்டம்மா. நீங்க இப்படி கத்திகிட்டு இருக்குறதால அந்தப் பணம் நம்ப வீட்டு வாசல்ல வந்து ஒன்னும் கொட்டப்போறதுல்ல.’

மூத்த மகள் சந்தியா மெதுவாக முணுமுணுத்தாள்.

‘நீயும் உங்க அப்பா மாதிரியே பேசு. உங்க சித்தப்பாவ பாரு. கொண்டோ வீடு. பி.எம்.டபிள்யூ. காடி. ஒவ்வொரு பள்ளி விடுமுறைக்கும் பிள்ளங்கள கூட்டிக்கிட்டு வெளியூருக்கு போறாங்க. அத வாங்குறாங்க. இத வாங்குறாங்க. ஆனா நாம எப்படி இருக்கோம்? பக்கத்துல இருக்குற ஜோகூருக்குக்கூட போகமுடியல. எப்பக்கேட்டாலும் உங்க அப்பாக்கு ஒரே பல்லவிதான். காசு இல்ல. காசு இல்ல. நா கத்தாம என்ன செய்வேன்? ஒரு காசா ரெண்டு காசா. அஞ்சி லட்சம்டி. ரத்தமெல்லாம் கொதிக்குது. தம்பி பாவிக்கட்டும்னு கொடுத்து வச்சிருக்காராம். ஊருஉலகத்துல இப்படி யாராவது இருப்பாங்களா?’

‘அதான் இருக்காரே உங்க புருஷன்.’

அம்மாவுக்கு மட்டும் கேட்கும் குரலில் சொல்லிவிட்டு தன் அறைக்குள் நுழைந்தாள் சந்தியா.

முன்னனிப் படலம் 1

காயத்ரியின் கிண்டலும் நக்கலுமான பேச்சுகளில் சில நேரங்களில் அதை சொல்லிவிடலாமா என்று அவன் நினப்பதுண்டு. நாளாக ஆக அவளின் இந்தப் போக்கு அவனுக்கு எரிச்சலூட்டியது. அதனாலேயே சில சமயங்களில் அதிக நேரம்கழித்தே வீடு திரும்புவான். இவன் நேரம் கழித்து வீடு வரும்

போதெல்லாம் அவன் கூடுதல் நேர வேலை செய்துவருவதாகவே காயத்ரி நினைத்திருப்பாள். சில வேளைகளில் தான் பணிபுரியும் அலுவலகத்தின் மலேசியாவின் கிளை அலுவலகங்களுக்குச் செல்வதாகக் கூறி பல நாட்கள் வீட்டிற்கு வராமலேயே இருந்து விடுவான்.

முன்னனிப் படலம் 2

காயத்ரி அவன் மேல் முழுநம்பிக்கை வைத்திருந்தாள். ஒவ்வொரு மாதமும் $1500 வெள்ளியை அவள் கையில் கொடுத்து விடுவான். வீட்டுச் செலவு, தண்ணீர், மின்சார கட்டணம் என அனைத்து செலவுகளையும் அவன் கொடுக்கும் பணத்தை வைத்துக்கொண்டு சமாளித்துவிடுவாள். திருமணமான புதிதில் வீட்டுச் செலவுக்கு மாதம் ஒன்றுக்கு $200 மட்டுமே கொடுத்தவன் இந்த 29 ஆண்டுகளில் $1500 வரை இப்போது கொடுக்கின்றான். சில மாதங்களில் கூடுதலாகவும் கொடுப்பதுண்டு.

மூத்த மகள் சந்தியாவிற்கு 28 வயதாகிறது. இந்த டிசம்பர் மாத ஆரம்பத்தில் திருமணத்தை முடித்துவிட வேண்டுமென மாப்பிள்ளை வீட்டார் முடிவாகக் கூறிவிட்டனர். திருமணத்துக்கு நிறைய செலவாகும். கணவனிடம் கூடுதலாகக் கொஞ்சம் பணம் கேட்டால்,

‘எங்கிட்ட எங்கிருக்கு? எனக்கே பத்தமாட்டுது. நா வீட்டுக்காசு கட்டனும், காடி காசு கட்டனும், ஆஸ்திரேலியாவில் படிக்கிற பையனோட படிப்பு செலவ பாத்துக்கனும், உனக்கு வீட்டுச் செலவுக்குக்குக் கொடுக்கனும்’,

என சாக்குபோக்குச் சொல்லி அமைதியாக இருந்து விடுவான். கேட்டு கேட்டு சலித்துப்போனவள் பின் அதைப்பற்றி பேச்செடுப்பதில்லை. ஆனால் சந்தியாவின் கல்யாணச் செலவை நினைத்தால்தான் அவளுக்கு வயிற்றில் புளியைக்கரைத்தது. திருமண வரவேற்பை விமரிசையாக கல்சாவில் வைக்கவேண்டும், விலையுயர்ந்த பட்டுப்புடவை, புதிய டிசைன் நகைகள்

வாங்கி போட்டுக்கொள்ள வேண்டும், திருமண நிகழ்வுக்கு வருகின்றவர்களுக்கு நல்ல நினைவுச் சின்னங்கள் வழங்கவேண்டும் என பல மனக்கோட்டைகளைக் கட்டிக்கொண்டிருந்தவளுக்கு கணவனின் போக்கு பேரிடியாக விழுந்தது.

‘ஏங்க உங்க தம்பிகிட்ட இருந்து உங்க காச நீங்க வாங்கலனா, சந்தியாவோட கல்யாணத்தை கல்சாவுல நடத்த முடியாது. என்னோட மகளோட கல்யாணம் புளோக் கீழே நடக்கறத நா விரும்பல. ஸ்டென்டட்டாக இருக்காது. யாருங்க நம்மள மதிப்பா?’

அவள் கணவன் அமைதியாக இருந்தான். புளோக் கீழே கல்யாண விருந்து வச்சா என்ன குறைந்திடபோவுது. மனசுக்குள் நினைத்துக் கொண்டான். அவன் கல்யாணமும் புளோக் கீழ தான் நடந்தது. காயத்ரி அப்படித்தான். எதிலும் ஆடம்பரம். வீண் செலவு. பிறர் மெச்சிக்க வாழ ஆசைபடுபவள்.

திருமணமான புதிலில் அவள் வீட்டாரிடம் அவனைப்பற்றி பெருமிதமாகவே பேசுவாள். அவன்தான் சிறந்தவன், வல்லவன், எம்புருஷன் மாதிரி யாருமில்ல என புகழ்ந்து தள்ளுவாள். அவன் அம்மாவிற்கு ஜோகூரிலும் மலாக்காவிலும் பூர்வீகச் சொத்துகள் அதிகமாகவே இருந்தன. அம்மா இறந்த பிறகு அச்சொத்துகள் ஆளுக்கு ஐந்து லட்சமாக அவனுக்கும் அவன் தம்பிக்கும் வந்து சேர்ந்தன.

இன்றையப் படலம் 1

அவன் தம்பி மனோகரன் வசதியாக வாழ்கிறான். இரண்டு மாதத்திற்கு முன்புதான் ஈஸ்ட் கோஸ்ட் கடற்கரையோரம் ஒரு கோண்டோவை $2 மில்லியனுக்கு வாங்கினான். அந்த வீட்டின் கிரஹப்பிரவேசத்திற்குச் சென்ற போது காயத்ரி வாயடைத்துப்போனாள். வீட்டின் ஆடம்பரம் அவளைத்

திக்குமுக்காட வைத்தது. ஏதோ ஒரு சொர்க்கபுரியில் தவழ்வதுபோல் உணர்ந்தாள். மனோகரின் மனைவியிடம் வீட்டில் மாட்டியிருந்த திரைச்சீலைகளின் விலையைப்பற்றி விசாரித்தாள். தரையில் விரிக்கப்பட்டிருந்த அரபு நாட்டு கம்பளத்தின் விலையைப்பற்றி விசாரித்தாள். ஐந்து கதவுகொண்ட ஐஸ் பெட்டியின் விலையைப் பற்றி விசாரித்தாள். வீட்டின் வரவேற்பரையிலும் அறைகளிலும் இருந்த அகன்ற தொலைக்காட்சிப்பெட்டிகளின் விலையையும் விசாரித்தாள்.

‘ஆமாம் உங்களுக்கு பூர்வீகச்சொத்து நிறைய இருக்குது, நீங்க ஆசைப்பட்டதெல்லாம் வாங்கலாம்’,  என்றாள் ஆதங்கத்துடன்.

அன்று வீட்டிற்கு வந்தவுடனேயே, அவன் அம்மா அவனுக்குக் கொடுத்த ஐந்து லட்சத்தைப் பற்றி கேட்டு நச்சரிக்க ஆரம்பித்து விட்டாள். நான்தான் அவனை முதல்ல பயன்படுத்திக்கச் சொன்னேன் என ஒரே வரியில் பதில் சொல்லிவிட்டு போய்விட்டான்.

இன்றையப் படலம் 2

மனோகரன், தன் கணவனின் பணத்தில் சொகுசு வாழ்க்கை வாழ்கிறான் என காயத்ரி வயிறு எரிந்து கொண்டிருந்தாள். கணவனின் சகோதரன் கொண்டோவில் வாழ தான் இன்னும் ஜூரோங் பகுதியில் ஐந்து அறை எச்.டி.பி. புளோக்கில் 15 ஆண்டுகளாக வாழ்வது அவளுக்கு மேலும் எரிச்சலை ஏற்டுத்தியது. திருமணமான புதிதில் அவளும் மூவறை வீட்டில்தான் வசித்து வந்தாள். முன்பைவிட வாழ்க்கை தரம் உயர்ந்திருந்தாலும் மனோகரனின் குடும்பம் வாழும் அளவுக்கும் வசதிக்கும் இல்லையே என மனம் குமுறினாள்.

இப்போதையப் படலம் 1

‘இந்த வாரத்துல நானே உங்க தம்பிகிட்ட கேட்கப் போகிறேன். இனியும் என்னால பேசாம இருக்க முடியாது. உங்க காச நீங்க திரும்ப வாங்குங்க. இல்ல நா கேட்கப்போகிறேன். எனக்கு இதுக்கு மேலயும் உங்க கிட்ட எப்படி சொல்றதுன்னு தெரியல. உங்களால முடியலன பேசாம இருங்க. நான் உங்க தம்பிகிட்ட கேட்கிறேன்’.

‘என் தம்பிகிட்ட கேட்கிற வேலையெல்லாம் வச்சிக்காத. அது உன்னோட பணமில்லை. உனக்கு அதுல எந்த உரிமையும் இல்லை. அந்தப் பணம் உனக்குத் தேவையுமில்லை. மாதம்மாதம் $1500 வெள்ளி உனக்குக் கொடுக்குறேன். பத்தாத உனக்கு. ஐந்து ரூம் வீடு இருக்கு, தோயோதா எஸ்திமா கார் இருக்கு. இது போதாதா உனக்கு? இல்ல நம்ப பிள்ளைங்க சாப்பாட்டுக்கு வழி இல்லாம இருக்காங்களா? இல்ல யாருக்காவது வைத்தியம் பார்க்க பணம் இல்லாம இருக்கோமா? இல்லையே. ஏன் காசு காசுன்னு இப்படி பேயா அலையிற? உன்னோட இஷ்டத்துக்கு ஆடுற வேல எல்லாம் என்கிட்ட வெச்சிக்காத. இஷ்டம்னா வாழு, இல்லனா வெட்டிட்டுப் போ, புரியுதா?’

இதுநாள் வரை அமைதியாக இருந்தவன் இன்று கொடிய நாகமாய்ச் சீறினான். இது நாள் வரையில் அவன் இப்படி கோபப்பட்டு காயத்ரி பார்த்ததே இல்லை. அதிர்ச்சியில் ஒன்றுமே பேசாமல் விறுவிறுவென்று தன் அறைக்குப் போய்விட்டாள்.

இப்போதையப் படலம் 2

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, அவன் வீட்டை விட்டு கிளம்பினான். அம்மாவிடம் சண்டை போட்டுக்கொள்ளும் போதெல்லாம் அப்பா இப்படி கிளம்பிப் போவதைப் பல தடவை சந்தியா பார்த்திருக்கிறாள். வீட்டு உடையில் இருந்த

அவளின் அம்மாவும் திடீரென வேறு உடை உடுத்திக்கொண்டு அறையிலிருந்து வெளியே வந்தது சந்தியாவுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

‘அம்மா எங்கமா கிளம்பிட்டீங்க?’

அறக்கப் பறக்க கலவரத்தோடு தென்பட்ட அம்மாவைக் கேட்டாள்.

‘ம் .. ஆ..  எனக்கு முக்கியமான வேலை இருக்கு. சோறு, கறி எல்லாம் இருக்கு. சுட வைத்து சாப்பிடுங்க. வெளிய போய் வாங்கி சாப்பிடாதீங்க தெரியுதா!’

சொல்லிவிட்டு வெளியேறினாள் காயத்ரி.

சாலைக்கு வந்தவள் ஒரு டக்சியை நிறுத்தி,

அந்தச் சில்வர் கலர் காரான தோயோதா எஸ்திமாவை பின் தொடரச் சொன்னாள். அவளுக்குத் தெரியும். அவள் கணவன், மனோகரின் வீட்டுக்குத்தான் செல்வானென்று. இவளிடம் சண்டை போட்டுக்கொண்டு கோபித்துக்கொள்ளும் போதெல்லாம் அவன் தன் தம்பி வீட்டுக்குச் செல்வதாகத்தான் கூறியிருக்கிறான். இன்று கணவனுக்குத் தெரியாமல் அவனைப் பின் தொடர்ந்து செல்லவேண்டும் என முடிவெடுத்துவிட்டாள். கணவனுடன் வராமல் தனியாக அவன் பின்னாலேயே வருவதால் மனோகரனுக்குப் புரிந்து விடும். ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காகத்தான் வந்திருக்கிறாளென்று. இன்று என்ன நடந்தாலும் சரி தன் கணவனுக்குச் சேர வேண்டிய அந்த ஐந்து லட்சத்தைப் பற்றி கேட்டே ஆகவேண்டும் என மனசுக்குள் தீர்க்கமாய் முடிவெடுத்துக்கொண்டாள்.

முன்னால் சென்றுகொண்டிருந்த எஸ்திமா, ஈஸ்ட் கோஸ்ட்டுக்குச் செல்லும் விரைவுச்சாலையில் செல்லாமல் அருகில் இருந்த கிளை சாலையொன்றில் நுழைந்தது.

பின்னனிப் படலம்

காயத்ரிக்கு வியப்பாகவும் குழப்பமாகவும் இருந்தது. அது ஒரு தரைவீடுகள் அடங்கிய புதிய குடியிருப்புப் பகுதி. அவள் கணவன் ஓட்டிச்சென்ற கார் ஒரு வீட்டின் முன் நின்றதும், அந்த வீட்டின் தானியங்கி கேட் மெதுவாகத் திறக்க ஆரம்பித்தது. காயத்ரியின் மனம் திக்திக் என வேகமாய் படபடத்தது. உடம்பெல்லாம் வியர்க ஆரம்பித்திருந்தது.

அவள் கணவன் காரிலிருந்து இறங்குவதற்கும் வீட்டிலிருந்து ஒரு சிறு குழந்தை ஓடிவந்து அவன் கால்களைக் கட்டிக்கொள்வதற்கும் சரியாக இருந்தது. அக்குழந்தையைப் பார்த்ததும் அவன் முகமெல்லாம் புன்னகைப் பூக்களால் நிறைந்தது.

வீட்டின் வாசற்படியில் ஓர் இளம்பெண்ணின் உருவம் நிழலாடியது. சிவப்பு வண்ண டீ சட்டையும் குட்டையான ஸ்கேர்ட்டும் அணிந்திருந்தாள். அருகில் வந்தவள் தோள்மீது கைபோட்டு, அவளை அணைத்துக் கொண்டும் குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டும் அவன் வீட்டினுள் நுழைந்தான்.

சில விநாடிகளுக்குள் அந்த மூன்று மாடி தரைவீட்டின் விலையுயர்ந்த வாசற்கதவு மூடிக்கொண்டது. தானியங்கி கேட்டும் தானாக மூடிக்கொள்ள மெல்ல நகர்ந்தது, அந்தச் சாலையின் ஓரத்தில் நின்று கொண்டிருந்த காயத்ரியின் பார்வையில் மங்கலாய்த் தெரிந்தது.

- தமிழ் முரசு 16-09-2012

____________________________________________________________________________________