விழிகளின் ஓரத்தில்

இன்னும் மிச்சமிருப்பது

உன் முகம் மட்டும்தான்

பகலில் பூக்கும் வானவில்லைப் போல....

ஒடிந்து விழுந்தது கிளை

நேற்றைய ஆணவச் சிரிப்பு

தேடலில் மனிதர்கள்

வானம் கருக்கிறது
குதூகலத்தில் நனைந்திடும் தவளை
பட்டினியோடு பாம்பு

காற்று வெளியில்
காதலின் உதடுகள்
ஈரத்தோடு விழிகள்

தனிமையில் இரவு

கூட்டுக்குத் திரும்பும் நிலவு
மொன அஞ்சலிகள்

தாமரையில் பூத்த முகம்

அழகு மயிலாய் ஆடும் அலையாய்

பழகு தமிழாய் கூவும் குயிலாய்

செந்தூ ரப்பூ மேனியாள் விழியால்

செந்தமிழ் மொழியால் காதல் சொன்னாள்

நிலாமுற் றம்தனில் தனியே நின்றேன்

நிலவும் இல்லை நிழலும் இல்லை

வானம் மதியை இழந்து நின்றது

விண்ணைப் பார்த்தேன் தவித்தேன் துடித்தேன்

கவிதை ஆயிரம் மனதில் கனக்க

காவிய தேச கவிவரி வாசமாய்

கனவைத் தொலைத்து இரவை வாங்கி

நினைவில் நுழைந்து உள்ளம் திறந்தேன்

பொற்றா மரையாய் நெஞ்சிலே பூத்தாய்

பூந்தேன் சுவையாய் நாவிலே தவழ்ந்தாய்

கொஞ்சும் வார்த்தை மனதைக் கிள்ளுதே

கொஞ்சும் கிளியுன் னைக்கண் தேடுதே

விடியலின் பனிமுட்டை

நாணல்களின் கண்ணீர்த் துளிகள்

விடியும் மனமுகங்கள்