மணிமேகலையின் அழுகைகள் மட்டும்

நினைவுகளின் அழுகைகளில்
ஒரு காவியம்
இங்கே பிரசவிக்கப்படுகிறது

உண்மையின் அழுகைகளில்
ஒரு காப்பியம்
இங்கே புனையப்படுகிறது

கண்ணீரின் அழுகைகளில்
ஓர் இதயம்
இங்கே கதாபாத்திரமாக்கப்படுகிறது

பூக்களின் அழுகைகளில்
ஒரு பனிக்குவியம்
இங்கே பூத்துக்குலுங்குகிறது

தென்றலின் அழுகைகளில்
ஒரு புகைமூட்டம்
இங்கே தகர்த்தெறியப்படுகிறது

கடலின் அழுகைகளில்
ஓர் அலைக்கூட்டம்
இங்கே சுனாமியாக்கப்படுகிறது

பாஞ்சாலியின் அழுகைகளில்
ஒரு நம்பிக்கை
இங்கே வளர்க்கப்படுகிறது

கண்ணகியின் அழுகைகளில்
ஒரு பெண்மை
இங்கே புனிதமாக்கப்படுகிறது

மாதவியின் அழுகைகளில்
ஒரு மரபு
இங்கே புதைக்கப்படுகிறது

மணிமேகலையின் அழுகைகள் மட்டும்
இங்கே இன்னமும்
ஏனோ தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்கின்றன.....

காதலே காதலுடன் காதலுக்காக.......

I LOVE U

இருபத்து மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு
மீண்டும் உன்னிடமிருந்து
இந்த ஐ லவ் யூ
என் செல்போனில் நளினம் புரிந்தது

மறந்தே விட்டேன்
நம் காதலை
ஞாபகப்படுத்தியதற்கு
என் நன்றிகள்

இந்த காதலர் தினத்தில்
உன்னிடம் இதைச் சொல்லியே ஆகவேண்டும்
இந்த வாழ்க்கையில்
எனக்குக் கிடைத்த மாபெரும் பொக்கிஷம் நீ

உன்னைச் சந்தித்த
அந்த முதல் நாள் டிசம்பர் 5
இன்றும் நினைவில்
கலர் கலராய் நிழலாடுகிறது

அது
ஓர் உயரிய உணர்வு
உனக்கான எனக்கான
ஓர் உயரிய மனஉணர்வு

காதல்
அது
ஒரு நுண்ணிய அழகு
அனைத்தையும் அழகாகக் காட்டும்
இதயத்தைச் சிறகடித்துப் பறக்க வைக்கும்
இந்த உலகையே நமது காலடியில் வைக்கும்

உன் பெயரை
மேகத்தில் எழுதினேன்
காற்று அதை எங்கோ ஒளித்துவைத்தது
உன் பெயரை
மணலில் எழுதினேன்
கடலலைகள் கடலுக்குள் இழுத்துச் சென்றன
உன் பெயரை
நெஞ்சுக்குள் எழுதினேன்
இன்றுவரை என்னுடனே இருக்கிறது

உன் விழிகள்
என்னைப் பார்க்கும்போதெல்லாம்
நினைவில் வை
என் காதலை

அன்பே ஐ லவ் யூ!

காதலே காதலுடன் காதலுக்காக................................

நான் நானாக இருப்பதில்லை

எதுக்காகவோ
யாருக்காகவோ
சில சமயங்களில் சமரசங்கள்
வாழ்க்கையின் அத்தியாவசியத்
தேவையாய் போய்விடுகின்றன

எங்கும் சமரசம்
எதிலும் சமரசம்

நான் நானாக இருப்பதில்லை
மற்றவர்களாய் மாறுகிறேன்
மற்றவர்களுக்காக

கண்ணாடியைப் பார்க்கும்போதெல்லாம்
என் சுயத்தை நான் இழக்கிறேன்
என் முகத்தில்
என் முகம் தெரியவில்லை
வேற்று முகங்கள்தான் சிரிக்கின்றன

என் சந்தோஷம்
என் துக்கம்
மற்றும் எனக்குள்ளும்
நான் நானாக இல்லை
வேறு யாரோவாக நான் பிரதிபலிக்கிறேன்

பிறந்தவுடன் சொன்னார்கள்
நான் அம்மா மாதிரி என்று
வளர்ந்தவுடன் என் அத்தை சொன்னாள்
அவள் அண்ணன் மாதிரி நான் என்று

இன்றோ
என் மகனைப் பார்த்து
என் மனைவி சொல்கிறாள்
அப்பா மாதிரியே பிள்ளன்னு

யாரின் முகத்தையோ குணத்தையோ
யார் மேலேயோ தினித்து தினித்து
தனி மனித அடையாளம்
இங்கு திவாலாகிவிட்டது.

வாய்விட்டு அழவும்
இங்கு
வசதிகள் தேவையாய் இருக்கின்றன

நெஞ்சத்தைக் கிள்ளும்
எனது கவிதை வரிகளில்
கொஞ்சம்
அழுதுவிட்டுப்போங்கள்
இல்லை
வாடகைக்காவது
சோகங்களைக் கொடுத்துவிட்டுப்போங்கள்

இங்கு மனங்கள் அழவேண்டும்

ஒரு கவிதை
மரணத்துடன் போராடித் தோற்றுக்கொண்டிருக்கிறது

உன்னை உடைத்துவிடும்
எண்ணம் எனக்கில்லை

ஒடிந்து விழும்
தனிக்கிளையின்
பூமிபந்து சுவாசமாய்
நான்

காதல் இன்னும் முழுப்பெறவில்லை......

உன் வார்த்தை
மின்னலாய்
உயிரைத் தொட்டது
சில்லென்று

முச்சந்திகள் இல்லை
இருட்டான இடம் இல்லை
கடற்கரை இல்லை
சினிமா இல்லை

காதல் முழுப்பெறவில்லை

உன் அன்பு
மழையின் நனையல்களில்
முத்து முத்தாய் கவித்துளிகள்
சிதறி விழுகின்றன
சின்னச் சின்னதாய்
ஈரமனத்தில்

இயற்கை
கடலலைகளைச் சபித்தாலும்
உன் அன்பு
கடலலைகளைக் காக்கும்

நீ மகாராணி
உன் மகுடத்தின் வெண்முத்தாய் நான்

நீ நிலா
அந்த நிலவின் ஒளிக்கீற்றாய் நான்

நீ நீலவானம்
உன் இதயத்தில் தவழும் வெண்மேகமாய் நான்

மிகப்பெரிய மாமலை நீ
கீழே விரியும்
பச்சைநிற பள்ளத்தாக்காய்
படற்கிறேன் உனது காலடியில் நான்

நான் தூய்மையான நதியாகி
மகாசமுத்திரமான உன்னிடம்
இளைப்பாற ஓடோடி வருகிறேன்

நான் கீழே விழும்பொழுதெல்லாம்
என் இதயத்தை
உன் கைகளால் தாங்கிக்கொள்கிறாய்

இரவு முழுவதும் உன் கனவு
பொழுது புலர்ந்தும் உன் நினைவு

காதல் இன்னும் முழுப்பெறவில்லை.

என் காதலை
உன் பாதத்தில் வைத்து
இதயத்தில் கோயில் கட்டினேன்
உனக்காக

அங்கேயும் காவலுக்கு
உன் அப்பா